Ναυαγοσώστες στην Πάφο διέσωσαν μητέρα με το παιδί της
Δυο ναυαγοσώστες στην Πάφο, οι Ραφαήλ Αθανασίου και Μάριος Χρίστου, διέσωσαν λίγο μετά το μεσημέρι μητέρα και την δεκάχρονη κόρη της που κινδύνευσαν να πνίγουν.
Όπως περιγράφουν: «γύρω στις 12:20, η θάλασσα δεν ήταν ήρεμη, από εκείνες τις ήμερες που σε κάνουν να νιώθεις ψεύτικη ασφάλεια. Η μητέρα με την κόρη της, περίπου δέκα χρονών, κολυμπούσαν σε απόσταση περίπου 40 μέτρων από την ακτή. Δεν φαινόταν τίποτα ανησυχητικό. Μέχρι που άκουσα την κραυγή. Όχι εκείνη την παιχνιδιάρικη, αλλά τη σύντομη, την κοφτή, αυτή που παγώνει το αίμα ενός Ναυαγοσώστη.»
«Γύρισα. Η μητέρα προσπαθούσε να κρατήσει την κόρη της στην επιφάνεια, αλλά το ρεύμα τις τραβούσε προς τα έξω. Το παιδί ήταν ήδη κατάκοπο, τα χέρια του είχαν αρχίσει να βουλιάζουν. Η μητέρα πάσχιζε, αλλά ο πανικός της την έκανε να χάνει δυνάμεις.»
Οι δυο ναυαγοσώστες έσπευσαν αμέσως. «Η κατάδυσή, η λαβή ασφαλείας, η μεταφορά – όλα έγιναν σαν ρομπότ. Το σώμα θυμάται αυτό που η ψυχή ξεχνάει μέσα στη βιασύνη. Σε λιγότερο από τρία λεπτά, και οι δύο ήταν στην ακτή, βήχοντας νερό, τρέμοντας, αλλά ζωντανές.»
«Η μητέρα με αγκάλιασε. Το παιδί απλά κοίταζε τη θάλασσα με μάτια που δεν ήθελαν να ξαναδούν μπλε. Και τώρα, κάθομαι εδώ. Κουρασμένος. Ικανοποιημένος. Αλλά και θυμωμένος.»
«Διότι ξέρω ότι η σημερινή διάσωση δεν ήταν επιτυχής εξαιτίας του κράτους. Ήταν επιτυχής παρά το κράτος. Τι θα γινόταν αν το περιστατικό συνέβαινε μετά τις 6; Τι θα γινόταν αν συνέβαινε πριν τις 10:30;»
«Ο μισθός μας δεν ανταποκρίνεται στο βάρος της ευθύνης που κουβαλάμε κάθε καλοκαίρι. Δεν έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς, και πολλές παραλίες λειτουργούν χωρίς καν την παρουσία μας, επειδή οι δήμοι «δεν έχουν προϋπολογισμό». Σήμερα όμως, κοιτάζοντας τον ουρανό, νιώθω ότι αν δεν το πω εγώ, ποιος θα το πει;»
Οι ναυαγοσώστες τονίζουν ότι δεν ζητούν επαίνους. Ζητούν μόνο να ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για να μην χάνονται ζωές στην θάλασσα.
