Ημέρες μνήμης και ηρώων, ημέρες μαύρων επετείων, πραξικοπήματος και εισβολής Ιουλίου 74.

Κάθε χρόνο, εδώ και 52 χρόνια, σκεφτόμαστε ότι αύριο θα έχουμε τη λύση, θα υπάρξει επιστροφή, θα έρθει η δικαίωση. Δικαίωση για τις άδικα χαμένες ψυχές, δικαίωση για τα χρόνια ταλαιπωρίας και δυσκολιών που πέρασαν τρεις γενιές προσφύγων.

​Πώς θα έρθει αυτή η δικαίωση?. Όταν ο ίδιος ο λαός δεν θυμάται πλέον αυτή την ημέρα. Δεν πάει να τιμήσει αυτούς που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία. Με το πέρασμα του χρόνου ξεχνιέται η ιστορία, ξεχνιούνται όλα.

​Οι εκδηλώσεις μαζεύουν πλέον όλο και λιγότερους ανθρώπους, σχεδόν καθόλου παιδιά. Αυτό με προβληματίζει περισσότερο. Με προβληματίζει η παράδοση της σκυτάλης, η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία. Η απουσία από τα σχολικά βιβλία των μελετημένων γεγονότων και η περιορισμένη παρουσία τους σε όλη τη διάρκεια της σχολικής εκπαίδευσης.

​Αυτό που, όμως, παρατηρείται, βάσει των τελευταίων επιστημονικών μελετών, είναι: ότι σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα παρέχει το 90% των πληροφοριών που δεν θα εφαρμοστούν ποτέ στη ζωή. Το 89% των παιδιών παρουσιάζει ψυχικές διαταραχές. Το 93% των αποφοίτων έχει χρόνιες ή επίκτητες ασθένειες. Το 98% των αποφοίτων χάνει την ιδιοφυΐα του.

​Πώς να μην ξεχάσουν τις επετείους; Πώς να μην ξεχάσουν τον εαυτό τους;

​Όλοι λένε ότι ένας λαός που δεν ξέρει την ιστορία του είναι καταδικασμένος.

​Αυτοί είμαστε, αυτά έχουμε.

​Αυτά θέλουμε?

​Δημοτικός σύμβουλος

Ευκλείδης Αμβροσιαδης