Για αυτό θέλουμε το λιμάνι στο Λατσί

Του Χρυσοβαλάντη Ανδρέου

Παρακολούθησα με έκπληξη τοποθετήσεις σχετικά με την περιβαλλοντική μελέτη για την εκπόνηση του τελικού σχεδιασμού για το λιμάνι του Λατσιού. Πραγματικά, δεν έχω δει τόσο μένος για καμία άλλη περιοχή, από αυτό των ξένων επισκεπτών, που αγαπούν κατά τα άλλα την Πάφο και το Λατσί. Είναι για να διερωτάται κάνεις, εάν υπολογίζουν τη φωνή των ντόπιων της Πόλης Χρυσοχούς, που κατά την άποψή μου λογικά ξέρουν τι είναι προς το συμφέρον τους και τί όχι.

​Δεν είναι ο τομέας μου, αλλά ως ντόπιος, αλλά και ως νέος θέλω να δω προοπτικές στην περιοχή, θέλω δυνατότητες, που άλλοι συμπατριώτες μου απολαμβάνουν, θέλω και οι κάτοικοι της ευρύτερης Πόλεως Χρυσοχούς να απολαμβάνουν. Επίσης θέλω όταν μιλάω με ευρωπαίους φίλους μου να τους λέω ότι το Κράτος, φροντίζει για μας και κάνει κάτι, που είμαι περήφανος για αυτό.

​Το λιμάνι του Λατσιού, πρέπει να προχωρήσει, και το πολύ σε 5-6 χρόνια πρέπει να είναι έτοιμο. Είναι απαραίτητο για να συνεχίσει η οικονομία, σε μια περιοχή που βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στον τουρισμό. Όταν όλα σιγά-σιγά σβήνουν, και ο τουρισμός μειώνεται συνέχεια, οι ντόπιοι επιχειρηματίες αγανακτούν και λεν κάθε πέρσι και καλύτερα, σημαίνει ότι πρέπει να δώσεις νέα προοπτική να προσελκύει κόσμο. Η ανάπτυξη αυτή είναι σωτηρία για την περιοχή, και είναι σωτηρία αφού τίποτε άλλο δεν επιτρέπεται να κάνουμε σε αυτή τη γη.

​Έχουμε ένα εθνικό πάρκο το οποίο ομοιάζει με το τελευταίο πάρκο του κόσμου, εξαιτίας της αναβλητικότητας και της μη αποφασιστικής βούλησης, όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά. Ένα πάρκο που πλέον, οι τουρίστες φοβούνται, λόγω της επικινδυνότητας που υπάρχει στους δρόμους, και στην πρόσβαση. Είναι ένα πάρκο που ενώ η φύση του έπλασε τόσο όμορφο, και μένει εκεί άσημο και εν πολλοίς άχρηστο. Εάν, δεν σφυρηλατηθεί μια πέτρα, παραμένει για πάντα, κάτι χωρίς αξία ενώ μπορεί να γίνει κάτι πολύ όμορφο. Έτσι κι ο Ακάμας.

​Χωρίς ασφαλείς δρόμους, χωρίς πρόσβαση στην θάλασσα, χωρίς μικρά αναψυκτήρια, χωρίς σταθμούς πυροπροστασίας, χωρίς χώρους υγιεινής, κάθε χρόνο θα χάνει περισσότερο την αξία του. Η Κύπρος, δεν έχει πολλούς πνεύμονες, συμφωνούμε, όμως, χωρίς αυτά είναι σε άμεσο κίνδυνο, να χαθεί και αυτός, λόγω της τεράστιας επικινδυνότητας που εγκυμονεί, από πιθανές πυρκαγιές. Στην Αυστραλία, το εθνικό πάρκο του Τασμάν, το οποίο είναι ίσως από τους πιο μοναδικούς προορισμούς, με την άγρια βιοποικιλότητα να γίνεται φιλική προς τον επισκέπτη, πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση.

​Και επειδή άκουσα και μια αναφορά, για την Ανδρολύκου και το φαράγγι, θα πω με μεγάλη ευθύνη, πως οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, έχουν ως στόχο την απομόνωση της περιοχής, και την άφεσή της σε μια ξεχασμένη δεκαετία του 1980. Το σχέδιο είναι σχετικά απλό. Απαγορεύουν τη λατόμευση, δεν αφήνουν να λειτουργούν λατομεία στην περιοχή, με πρόφαση κάποιο περιβαλλοντικό κώλυμα, νυχτερίδες-αράχνες κλπ, και έτσι, εμποδίζουν τους κάτοικους να προχωρήσουν σε αναπτύξεις. Δεν μπορούν να χτίσουν σπίτια οι ντόπιοι, εάν δεν υπάρχουν χώματα, στη περιοχή, και αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά, για να φέρουν χώμα από αλλού, από τη Μονή παραδείγματος χάριν. Αυτές οι τακτικές, δεν πρέπει να θεωρούνται λογικές!

​Σε ολόκληρη τη Κύπρο, βλέπουμε μια χαώδη κατάσταση, να αγοράζονται παραλίες από ξενοδοχειακές μονάδες και τα λοιπά, αλλά το πρόβλημα να παραμένει το λιμάνι του Λατσιού και ο Ακάμας. Αλλά βέβαια, οι κάτοικοι Πόλης Χρυσοχούς, είναι μόνο για να συνεισφέρουν και να ψηφίζουν, για τίποτε άλλο. Δεν μας ενδιαφέρει ούτε καν η υγεία τους! Να το θυμόμαστε αυτό.