Δόξα και τιμή στους ήρωες Λετύμπου
Τελέσθηκε σήμερα το ετήσιο εθνικό μνημόσυνο των ηρώων της κοινότητας Λετυμπου. Ομιλητής ήταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης ο οποίος εξήρε την θυσία των πέντε κατοίκων της κοινότητας που συνδέθηκαν με τρεις κρίσιμες περιόδους της νεότερης κυπριακής Ιστορίας: ο Παναγιώτης Δημητρίου, ο Ανδρέας Χρυσοστόμου, ο Ανδρέας Λάρδος, ο Ανδρέας Μιχαήλ και ο Σωτήρης Μαραθεύτης.
«Η Λετύμπου πρόσφερε παιδιά της σε τρεις κρίσιμες καμπές της νεότερης κυπριακής Ιστορίας: στα Οκτωβριανά του 1931, στις αιματηρές μάχες της Τηλλυρίας το 1964 και στον αγώνα για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1974», ανέφερε.
Όπως σημείωσε, τρεις γενιές διαμόρφωσαν «μία αδιάσπαστη αλυσίδα τιμής», αποδεικνύοντας ότι ο πατριωτισμός αποκτά αξία όταν μετατρέπεται σε συνείδηση, προσφορά και προσωπική ευθύνη.
Ο πρώτος από τους πέντε, ο Παναγιώτης Δημητρίου, γεννήθηκε στη Λετύμπου το 1906 και σκοτώθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1931, όταν, σε ηλικία μόλις 25 ετών, συμμετείχε στην αντίσταση πολιτών έξω από τη Μητρόπολη Λεμεσού, κατά την προσπάθεια παρεμπόδισης της σύλληψης του τότε Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημου Μυλωνά. Ο Παναγιώτης χτυπήθηκε από αγγλική σφαίρα και ο θάνατός του συγκλόνισε την Κύπρο.
Η θυσία στην Τηλλυρία
Τρεις από τους ήρωες της Λετύμπου συνδέθηκαν με τις μάχες της Τηλλυρίας το 1964.
Ο Ανδρέας Χρυσοστόμου, 34 ετών, μηχανικός και πατέρας δύο παιδιών, υπηρέτησε στην Υγειονομική Μονάδα και στη Διμοιρία Υγειονομικού, προσφέροντας περίθαλψη στους τραυματίες. Στις 8 Αυγούστου 1964 έχασε τη ζωή του στο νοσοκομείο του Παχυάμμου, κατά τον σφοδρό βομβαρδισμό της περιοχής.
Ο Ανδρέας Λάρδος, δάσκαλος και πατέρας δύο μικρών παιδιών, κατατάχθηκε εθελοντικά στην Εθνική Φρουρά και υπηρέτησε ως τραυματιοφορέας στον Λόχο Πολεμίου. Επέστρεψε στο νοσοκομείο του Παχυάμμου για να προσφέρει βοήθεια μετά τους βομβαρδισμούς και τραυματίστηκε θανάσιμα από βόμβα. Όπως ανέφερε ο κ. Λετυμπιώτης, ακόμη και όταν η κατάστασή του ήταν κρίσιμη, ζητούσε από τους γιατρούς να περιθάλψουν πρώτα τους άλλους τραυματίες.
Ο Ανδρέας Μιχαήλ, γεννημένος το 1940, είχε συμμετάσχει στον αγώνα της ΕΟΚΑ και ακολούθως κατατάχθηκε στον Κυπριακό Στρατό. Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε άδεια όταν ξέσπασαν οι μάχες της Τηλλυρίας, επέστρεψε με δική του πρωτοβουλία στο μέτωπο και εντάχθηκε στον Λόχο Πολεμίου. Έχασε τη ζωή του κατά τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές και τις επιθέσεις με ναπάλμ.
Ο Σωτήρης Μαραθεύτης και το δράμα των αγνοουμένων
Η τελευταία από τις πέντε ιστορίες θυσίας αφορά τον Σωτήρη Μαραθεύτη, ο οποίος πολέμησε κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Νέος με αγάπη για τα γράμματα και την τέχνη, ονειρευόταν να σπουδάσει Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός, συμμετείχε στις επιχειρήσεις από την πρώτη στιγμή.
Κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής βρέθηκε στο πλευρό του Ταγματάρχη Τάσου Μάρκου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες συμπολεμιστών του, τραυματίστηκε, αλλά επέλεξε να παραμείνει στη θέση του, προκειμένου να καλύψει την υποχώρηση των συναγωνιστών του. Από τις 14 Αυγούστου 1974 το όνομά του βρίσκεται στον κατάλογο των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας.
Ο κ. Λετυμπιώτης στάθηκε ιδιαίτερα στο δράμα των οικογενειών των αγνοουμένων, χαρακτηρίζοντας την απουσία τους «ένα πένθος χωρίς βεβαιότητα» και «μια πληγή που δεν μπορεί να γίνει ουλή».
«Η μνήμη των ηρώων επιβάλλει ευθύνη»
Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος συνέδεσε την τιμή προς τους πέντε ήρωες με την ανάγκη ιστορικής αυτογνωσίας.
«Ο διχασμός και το πραξικόπημα προετοίμασαν την καταστροφή. Η Τουρκία εισέβαλε και εξακολουθεί, πενήντα δύο χρόνια μετά, να κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι η ακρίβεια της ιστορικής αλήθειας αποτελεί πράξη εθνικής ευθύνης.
Κλείνοντας, ο κ. Λετυμπιώτης τόνισε ότι μπροστά στους πέντε ήρωες «τα πολλά λόγια περισσεύουν» και ότι απομένει «το χρέος, αμείλικτο και καθαρό»: η διατήρηση της μνήμης, η υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η συνέχιση του αγώνα για δικαίωση.
«Η Λετύμπου προσέφερε στην πατρίδα πέντε παιδιά της. Η δική μας γενιά οφείλει να παραδώσει στα παιδιά που έρχονται μια πατρίδα αντάξια της θυσίας τους: ελεύθερη, ενωμένη και απαλλαγμένη από την κατοχή», ανέφερε.
Και ολοκλήρωσε τον επιμνημόσυνο λόγο του με τη δέσμευση ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί «ως την τελική δικαίωση» και με στόχο «την απελευθέρωση και την επανένωση» της Κύπρου.
Μετά το πέρας του μνημοσύνου ακολούθησε κατάθεση στεφάνων.
