Πολιτική

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ μας έδωσε την Κυπριακή Δημοκρατία

Προσφώνηση κατά την τελετή επίδοσης των Βραβείων

του 13ου Διαγωνισμού της Ι.Μ.Π

Πάφο 29.6.2020

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

Σας καλωσορίζω με ιδιαίτερη χαρά στην απέριττη αυτή τελετή επίδοσης των βραβείων του φετινού διαγωνισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου, που έγινε ανάμεσα στους μαθητές και μαθήτριες των Λυκείων και Γυμνασίων της Μητροπολιτικής περιφέρειας Πάφου. Για το Λύκειο ήταν ο 13ος ετήσιος διαγωνισμός. Για το Γυμνάσιο ο 2ος στη σειρά.

Κυρίαρχη επέτειος στην Κύπρο φέτος, ήταν τα εξηντάχρονα από την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, του δικού μας κράτους. Ενός κράτους, που όταν ανακηρυσσόταν, πριν εξήντα χρόνια, δεν ήταν επιθυμητό, γιατί ήταν αποτέλεσμα άδικου συμβιβασμού και αντικαθιστούσε τον στόχο της Ένωσης με την Ελλάδα για τον οποίο είχε γίνει ο αγώνας και έχυσαν το αίμα τους τα νιάτα της Κύπρου.

Είναι ωστόσο, αυτό το κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία που έγινε δεκτό στην Ευρωπαϊκή Ένωση  η οποία προσδοκούσαμε και προσδοκούμε να μας προφυλάξει από τη διχοτόμηση που ήταν και παραμένει πάγιος στόχος της Βρετανίας και από τη βουλιμία της Τουρκίας για πλήρη τουρκοποίηση του τόπου. Κι, ακόμα, στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει η μοναδική έπαλξη αγώνα για απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν το αποτέλεσμα του τετράχρονου επικού αγώνα της ΕΟΚΑ, του 1955- 59, ο οποίος κυοφορήθηκε μέσα στους απέραντους αιώνες της σκλαβιάς σε διάφορους δυνάστες και προετοιμάστηκε από την Εκκλησία, που έφερε και φέρει ευθύνη της Ιστορίας. Η Εκκλησία ένιωθε το βάρος του ένδοξου παρελθόντος. Έχοντας υπό την ευθύνη της και την παιδεία του υπόδουλου έθνους στήριζε την εθνική αυτοσυνειδησία του λαού και από τον Άμβωνα και από την Έδρα.

Αυτόν τον αγώνα, τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά στα οποία στηρίχτηκε, τις θυσίες των ηρώων που πρέπει να καθοδηγούν τη νέα γενιά καθώς και τη σημασία της ιστορικής μνήμης του για τις σύγχρονες γενιές που φέρουν το βάρος της κατοχής, καλούσαμε σε γενικές γραμμές να κατανοήσουν και να αναπτύξουν οι μαθητές μας. Του μεν Λυκείου σε ένα κείμενο δοκιμιακού τύπου, του δε Γυμνασίου σε μιαν εργασία (Project) ή σε έργο τέχνης, ή σε  ποίημα.

Στεκόμαστε και σήμερα εκστατικοί, μπροστά στους ημιθέους που ενσάρκωσαν την προγονική αρετή. Και πράγματι! Ποιος κάλαμος θα μπορούσε επάξια να εγκωμιάσει ένα Γρηγόρη Αυξεντίου, που επανέλαβε το «μολών λαβέ» του Λεωνίδα, μόνος αυτός κι όχι με άλλους 300, δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια μετά, προς στρατούς ισχυρότερους εκείνων του Ξέρξη; Ποια γλώσσα θα μπορούσε επάξια να αναφερθεί σ’ έναν Κυριάκο Μάτση, που εξευτέλισε ένα στρατάρχη, τον Χάρτινγκ, απορρίπτοντας την πρότασή του για να καταδώσει τον Διγενή έναντι τεράστιας αμοιβής, λέγοντας το περίφημο «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»; Ποιος θα μπορούσε να μην υποκλιθεί στη γενναιότητα των τεσσάρων αγωνιστών του Αχυρώνα του Λιοπετρίου, του Φώτη Πίττα, του Κάρυου, του Ηλία Παπακυριακού, του Σαμάρα, που αναβίωσαν στις μέρες μας το Χάνι της Γραβιάς;

Συνειδητοποιούμε ότι δεν βρίσκονται εύκολα στην Ιστορία παραδείγματα εικοσιδυάχρονων νέων, όπως ο Ιάκωβος Πατάτσος, που ν΄ανέβηκαν συνειδητά στην αγχνόνη, ψάλλοντας το « ότε κατήλθες προς τον θάνατον» και το «έκστηθιφρίττων ουρανέ…». Συνειδητά πράγματι, όπως καταδεικνύεται αβίαστα από τη στάση τους και από τα κείμενά τους μέσα από τα κελιά των μελλοθανάτων. Ούτε κι έχει η Ιστορία να επιδείξει παρόμοια ευψυχία προς αυτή του δεκαοκτάχρονου Ευαγόρα Παλληκαρίδη που αρνήθηκε κάθε προσφερόμενη υπεράσπιση, λέγοντας στον δικαστή: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκανα, το έκανα ως Έλλην Κύπριος ο οποίος αγωνίζεται για την ελευθερία της πατρίδας του». Δεν εμφανίζονται συχνά περιπτώσεις όπως αυτή του Μιχαήλ Γεωργάλλα, ο οποίος στα 21 του χρόνια, πεθαίνοντας στη μάχη, τίποτε άλλο δεν είπε στον Αυξεντίου, που μαχόταν δίπλα του, παρά μόνο « Ζήτω η Ελλάς». Και δεν σιωπά κάποιος τόσο εύκολα, όπως ο Νίκος Γεωργίου, όταν του συνθλίβουν το κεφάλι, με σιδερένια στεφάνη, κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων.

Άξια ιδιαίτερου θαυμασμού ήταν και η στάση των γονέων και των συζύγων των ηρώων μας όταν επληροφορούντο τη θυσία των δικών τους. Αναφέρω ενδεικτικά την περίπτωση του Γρηγόρη Αυξεντίου:

Στο στρατιωτικό νοσοκομείο όπου οι κατακτητές μετέφεραν ό,τι απέμεινε από το σώμα του, κλήθηκε ο πατέρας του να τον «αναγνωρίσει». Πράγματι ο Πιερής Αυξεντίου μπήκε στο νεκροτομείο, «αναγνώρισε» τον γιο του και βγήκε έξω μ’ ένα πλατύ χαμόγελο. Μπήκε στο αυτοκίνητο του δικηγόρου Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη για να φύγουν, οπότε ξέσπασε σε γοερό κλάμα. Ο δικηγόρος τον ρώτησε γιατί κλαίει, αφού πριν λίγο γελούσε και του απάντησε: «Να μη μας βλέπουν οι σκύλοι να κλαίμε γιε μου». Ήταν μια απάντηση βγαλμένη από τα τρίσβαθα της Ελληνικής Ιστορίας.

Κι η μητέρα του, η Αντωνού (Αντωνία Αυξεντίου) όταν της έφεραν την πληροφορία για τον ηρωικό θάνατο του γιου της είπε: Αφού δεν παραδόθηκε ας έχει την ευχή μου»!

Η ηρωϊκή θυσία όλων, καθώς και όλη η μεγαλειώδης εθνική εξόρμηση της γενιάς του ’55, ήταν καρπός και καταστάλαγμα της μακραίωνης αντίστασης και της εθνικής αντοχής των προγόνων μας.

Ένιωθαν βαριά την  παρακαταθήκη τριανταπέντε Ελληνικών Κυπριακών αιώνων και δεν μπορούσαν να παραγνωρίσουν τις οδύνες των πατέρων τους από τους διωγμούς αιώνων ολόκληρων, ούτε και να κωφεύσουν ση συνείδησή τους, που πρόσταζε την απελευθέρωση του τόπου.

Για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό και τα αποτελέσματα θα αναφερθεί ο κ. Ξένιος Παναγή, τον οποίο συγχαίρω  και επίσημα για την προαγωγή του σε Διευθυντή Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης, που ήταν η ψυχή του Διαγωνισμού. Αυτός κράτησε τη φροντίδα και τον κόπο της προετοιμασίας και διοργάνωσης του Διαγωνισμού και της σημερινής τελετής.

Τον ευχαριστώ θερμά καθώς και την κ. Διοτίμα Παπαδή, Επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις και την κ. Μαρία Ηροδότου, βοηθό Διευθύντρια Α΄ στο Νικολαΐδειο Γυμνάσιο Πάφου, που απετέλεσαν την επιτροπή που καθόρισε το θέμα του Διαγωνισμού. Το θέμα επελέγη, μαζί μ’ εμένα, το πρωί της ημέρας του Διαγωνισμού, λίγο πριν τη διεξαγωγή του.

Ευχαριστώ θερμά και τις κυρίες Αγγελική Σμυρλή και Ουρανία Ζαχαρία που κάθε χρόνο, όχι απλώς αφιλοκερδώς, αλλά και με ιδιαίτερη χαρά διορθώνουν τα γραπτά.

Συγχαίρω τα παιδιά που βραβεύτηκαν και που επαινούνται καθώς και όλους οι οποίοι έλαβαν μέρος στον Διαγωνισμό. Ο πρέπων έπαινος ανήκει και στους καθηγητές τους που τους προετοίμασαν κατάλληλα.

Εξαγγέλω από σήμερα τον 14ο διαγωνισμό για το Λύκειο και τον 3ο για τα Γυμνάσια που θα διεξαχθεί τον προσεχή Μάρτιο, με γενικό θέμα γύρω από τη συμπλήρωση διακοσίων ετών από την εθνεγερσία του 1821.

Σας ευχαριστώ όλους και πάλιν.

Δείτε Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Δείτε Επίσης
Close
Back to top button
Close