Οικονομία

Να σπουδάσει ο «μιτσής» ή να μη σπουδάσει;

Το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι αν πρέπει ή όχι να σπουδάσει ο «μιτσής», αλλά τι πρέπει να σπουδάσει.

Οφείλουμε να έχουμε πάντα υπόψη όταν μιλάμε για σπουδές, ότι αυτές – τουλάχιστον στις πλείστες των περιπτώσεων – θα πρέπει να οδηγούν σε μια πετυχημένη εργοδότηση. Αν βέβαια η εργοδότηση δεν είναι αυτοσκοπός (εφόσον η επιβίωση είναι εξασφαλισμένη και ο αποκτηθείς πλούτος των γονιών αρκεί για να θρέψει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα), τότε η επιλογή σπουδών δεν είναι καθόλου δύσκολη.

Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, δεν μπορεί παρά να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη και οι περιορισμένες δυνατότητες προσφοράς εργασίας σε συγκεκριμένους τομείς που έχει σαν κράτος· αφενός λόγω του μεγέθους και αφετέρου λόγω του προσανατολισμού της οικονομίας. Η Κύπρος είναι χώρα κυρίως τουριστική και δεν είναι εύκολο να ακολουθήσει τα βήματα της οικονομίας π.χ. της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας ή ακόμη και του μικρού Λουξεμβούργου. Ένα μικρό κράτος με πληθυσμό κάτω του ενός εκατομμυρίου δεν παρέχει στους κατοίκους του, ειδικά στους νέους, τις ευκαιρίες εργασίας που υπάρχουν είτε σε μεγαλύτερες χώρες είτε σε χώρες του ευρωπαϊκού βορρά. Είναι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο που οι Κύπριοι θα πρέπει, πριν λάβουν την απόφαση τι να σπουδάσουν, να ξεκαθαρίσουν τα ακόλουθα:

1. Τις πιθανότητες εργοδότησης στο συγκεκριμένο κλάδο (οπουδήποτε στον κόσμο).

2. Αν υπάρχει η προοπτική εργοδότησης στην Κύπρο και σε ποιο βαθμό.

3. Αν η παραμονή στο εξωτερικό μετά τις σπουδές είναι ή όχι στα πλάνα τους για τη μετέπειτα ζωή τους.

Σε κάποιες χώρες ο τομέας της ανώτερης και της ανώτατης εκπαίδευσης, ειδικά ο ιδιωτικός, τείνει να εξελιχτεί σε «βιομηχανία έκδοσης τίτλων σπουδών». Προσωπικά δεν ξέρω πόσα τέτοια εκπαιδευτικά ιδρύματα εγγυούνται την εργοδότηση μετά τις «επιτυχείς σπουδές» που υπόσχονται. Ούτε και πείθει το γενικόλογο σύνθημα ότι «η γνώση οδηγεί σε επαγγελματική αποκατάσταση». Το ερώτημα που πρέπει να απαντά σήμερα ο κάθε νέος μετά τις σπουδές του είναι: Τι ξέρει να κάνει και τι μπορεί να προσφέρει στον τομέα που θέλει να εργοδοτηθεί;

Κακές συνήθειες του παρελθόντος που έθεταν την απόκτηση τίτλου σπουδών πάνω από τη σκοπούμενη μελλοντική εργοδότηση συνέβαλαν στο να γεμίσει η Κύπρος με πτυχία χωρίς καμιά προοπτική εργοδότησης για τους κατόχους. Κανένα καπιταλιστικό κράτος, όπως και η Κύπρος, δεν εγγυάται δυστυχώς ότι θα διοριστεί ο «μιτσής» μετά τις σπουδές του.

Πόσοι από μας δεν ακούσαμε από γνωστούς και φίλους την πιο κάτω συνταγή αποτυχίας; «Ο ”μιτσής” πάει να σπουδάσει αυτό που επέρασε», ανεξάρτητα αν ήταν η δεύτερη, η τρίτη, η τελευταία επιλογή του ή, το κυριότερο, αν αυτό του προσφέρει πιθανότητες μελλοντικής εργοδότησης. Είναι συνετό και πρέπει να λαμβάνεται ακόμη υπόψη ότι οι πιθανότητες εργοδότησης του «μιτσή» στο δημόσιο, με το «μέσο» ή αλλιώς «από το παράθυρο», μειώθηκαν σημαντικά. Σήμερα οι απαιτούμενες γραπτές εξετάσεις, η μείωση της βαρύτητας της προφορικής βαθμολογίας, η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων, η με όλα τα μέσα διεκδίκηση από τους πολίτες των δικαιωμάτων τους ενάντια στο ρουσφέτι, στένεψαν ασφυκτικά τα περιθώρια εργοδότησης μετριοτήτων – πρακτική που, ας μην ξεχνούμε, διέλυσε την κοινωνία προς όφελος των κομμάτων. Βέβαια οι διορισμοί υψηλόβαθμων αξιωματούχων από το υπουργικό συμβούλιο δεν απαιτούν γραπτές εξετάσεις αλλά πόσο εύκολο είναι για ένα μη κομματικό στέλεχος να επιλεχθεί ως «άριστος των αρίστων»;

Ως εκ των πιο πάνω συμπεραίνονται και συνοψίζονται τα ακόλουθα:

1. Οι σπουδές είναι προσόν για κάποιον εφόσον εφαρμόζει την αποκτηθείσα γνώση ή/και την εμπειρία του στην εργασία του.

2. Η κατοχή κάποιου πτυχίου από τον εργοδοτούμενο δεν ενδιαφέρει κανένα εργοδότη εάν αυτό δεν μεταφράζεται σε επιπλέον παραγωγή και εισόδημα για τον ίδιο τον εργοδότη.

3. Σπουδές δεν είναι μόνο η αποφοίτηση από ένα πανεπιστήμιο αλλά και η απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων.

4. Ο χώρος της καλοπληρωμένης κρατικής παιδείας (νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, καθηγητές, εκπαιδευτές) εκτός του ότι έχει κορεστεί, προσφέρει από τούδε και στο εξής καλές πιθανότητες μόνο στους άριστους αφού προνοούνται εξετάσεις για διορισμό. Με άλλα λόγια το πτυχίο από μόνο του δεν εξασφαλίζει επαγγελματική αποκατάσταση.

5. Η απόκτηση επαγγελματικών προσόντων και δεξιοτήτων σε χειρωνακτικά επαγγέλματα είναι με σιγουριά συνταγή επιτυχίας για τον αιώνα που διανύουμε, είτε αυτό αφορά έναν υδραυλικό είτε ένα γιατρό.

Στόχος του συγκεκριμένου άρθρου δεν είναι να μειώσει την προσφορά οιουδήποτε. Αποσκοπεί μόνο στον προβληματισμό της κοινωνίας και ειδικότερα των γονιών για το μέλλον των παιδιών τους.

Αντώνης Τρακκίδης, Δημοτικός Σύμβουλος

Δείτε Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Back to top button
Close