Πάφος

Μιχάλη έφυγες νωρίς

Ένας απέραντος θρήνος για το χαμό του εκλεχτού μου φίλου, του Μιχάλη Μάρκου. Γιατρός ο Μιχάλης, ήταν, όπως και κάθε συνάδελφος του, καθημερινά εκτεθειμένος σε κίνδυνο, ειδικά με το νέο κορωνοϊό, που συντάραξε την κανονικότητα της ζωής σε όλο το πλανήτη και τελικά προκάλεσε το μοιραίο και για τον ίδιο.

Ο Μιχάλης γεννήθηκε το 1954 και μεγάλωσε στη Γεροσκήπου, στη γνωστή γειτονιά του Αρχάγγελου. Παιδί αγροτικής οικογένειας, γνώρισε από κοντά τα βάσανα της ζωής στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Το 1972, μετά το γυμνάσιο κατατάσσεται στο στρατό σε ηλικία σχεδόν 18 χρόνων. Ανήκε στη στρατιωτική σειρά 54Β που θα απολυόταν στις 20 του Ιούλη του 74 αν δεν μεσολαβούσαν το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή. Σε εκείνη την ηλικιακή ομάδα, που μετρά τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές στον πόλεμο.

Δεν λιποψύχησε στη μάχη έναντι του εχθρού, δεν εγκατέλειψε τη μάχη στον Πενταδάκτυλο όπου οι πολιτικές σκοπιμότητες της τότε εποχής τον έστειλαν να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Στην προδοσία της Κύπρου από τη Χούντα των Αθηνών αντιστάθηκε όσο λίγοι. Άνισος ο αγώνας μπροστά στα μπουλούκια των βαρβάρων με τους οποίους οι προδότες των Αθηνών ήρθαν σε συνεννόηση για χάριν του ΝΑΤΟ. Συνελήφθηκε αιχμάλωτος τον Αύγουστο του 74 κοντά στην Ακανθού και μεταφέρθηκε, κατά τύχη ζωντανός, στις φυλακές των Αδάνων στην Τουρκία όπου υπέφερε μαζί με άλλους συγκρατούμενους ελληνοκύπριους.

Έζησα τότε, σαν 15άρης στην εφηβεία και γείτονας στο πατρικό του σπίτι το δράμα της οικογένειας του, του πατέρα του Νικολή και ειδικά της μάνας του, της θκειας μου της Χρυσταλλούς. Ένοιωσα τον πόνο και την αγωνία για τους τρεις γιους, ο πρώτος τραυματίας από αεροπορικό βομβαρδισμό τη δεύτερη μέρα του πολέμου, ο δεύτερος, ο Μιχάλης, στρατιώτης στις μάχες στον Πενταδάκτυλο χωρίς να ξέρει κανένας για την τύχη του και ο τρίτος κυνηγημένος λόγω του πραξικοπήματος και «χασιμιός» στα βουνά. Εβδομάδες μετά τον πόλεμο, κατά την επιστροφή αιχμαλώτων, άκουσα στο ΡΙΚ μια φωνή να λέει, Μάρκου Μιχάλης του Νικόλα από τη Γεροσκήπου. Είδα τη χαρά της μάνας όταν τρεχάτος της το ανακοίνωνα. Με ρωτούσε επανειλημμένα αν άκουσα καλά, για να στείλει το Νικολή με τον αδελφό της τον Κοκκονή, που είχε αυτοκίνητο, να τον φέρουν από τη Λευκωσία.

Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα, όπου και η σύζυγος του Ξένια, συμμαθήτρια του στο Β’ Γυμνάσιο Πάφου. Επέστρεψε μετά από χρόνια στην Πάφο, δραστηριοποιήθηκε στον τομέα του και εξελίχτηκε, όπως τον πείραζα κάθε τόσο, σε Καλό Σαμαρείτη. Δεν αρνήθηκε σε κανένα να προσφέρει, πολύ συχνά αμισθί τις ιατρικές του υπηρεσίες, αφού όπως χαρακτηριστικά μου έλεγε: «Εγώ εγεννήθηκα για να κάμνω φίλους».

Ένα μεγάλο «Γιατί να φύγει» ακούεται παντού. Συνταξιούχος μεν ο Μιχάλης αλλά ενεργός στο επάγγελμα του, ένας άνθρωπος «έξω καρδιά» που έκανε αισθητή την παρουσία του σε κάθε συναναστροφή του, σε κάθε έκφανση της ζωής στην Πάφο και τη Γεροσκήπου. Απροσκύνητος, φιλόπατρις, αδιαπραγμάτευτος σε θέματα αρχών, βαθύς στοχαστής των κινδύνων για την πατρίδα.

Έδωσε τη μάχη με σθένος. Τρίτη πρωί, στις 8 του Ιούνη εγκατέλειψε τα εγκόσμια, την οικογένεια του, τους αμέτρητους φίλους του σε όλη την Πάφο, την Κύπρο και την Ελλάδα σκορπώντας απέραντη θλίψη. Έφυγες νωρίς Μιχάλη, όπως συνήθως οι καλοί τούτης της γης.

Στο καλό αδελφέ μου. Αιωνία θα είναι η μνήμη σου.

Αντώνης Τρακκίδης

Δείτε Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Back to top button