Πάφος

Βιβλίο από την Ομάδα ANTAMOSIS

Ένα παιδί-πρόσφυγας μοιράζεται το βίωμα, τις πραγματικότητες, τις ανάγκες και τις προκλήσεις του, κατά το γεμάτο περιπέτειες και διλήμματα «ταξίδι» εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, για να φθάσει τελικά σε μια νέα, ασφαλή χώρα που θα το υποδεχτεί και θα το φιλοξενήσει.

Η δύσκολη αυτή εμπειρία μετακίνησης αντιπαραβάλλεται με την απομόνωση, τη στατικότητα, τη μονοτονία και την κοινωνική αποστασιοποίηση που επέφερε η πανδημία. Η έκδοση περιλαμβάνει προφορικές και γραπτές αφηγήσεις 50 περίπου παιδιών, εφήβων και νέων από την Κύπρο, την Ευρώπη και προσφύγων από τη Συρία, οι οποίες προέκυψαν μέσα από τρεις σειρές πέντε διαδοχικών θεατροπαιδαγωγικών εργαστηρίων με τίτλο «Φύγαμε-ήρθαμε: Αφηγήσεις στη θαλασσοφίλητη γη», υπό τον συντονισμό της εμψυχώτριας Δήμητρας Σωκράτους.

Το πολυπολιτισμικό, βιωματικό και δημιουργικό αυτό συναπάντημα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Αφηγήσεις στη θαλασσοφίλητη γη» της Ομάδας ANTAMOSIS, με τη στήριξη του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου – Σχέδιο ReCOVer20. Στα θεατροπαιδαγωγικά εργαστήρια αξιοποιήθηκαν παραμύθια, αληθινές ιστορίες, άρθρα εφημερίδων, φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, έργα τέχνης, κινούμενα σχέδια, βίντεο και άλλο πολυτροπικό υλικό, ώστε οι συμμετέχοντες να εκφραστούν και να αναστοχαστούν γύρω από ιστορίες μετακινήσεων-εγκλεισμού και γύρω από τα δικαιώματά τους.

Οι φωνές των συμμετεχόντων σμίγουν πίσω από τη μάσκα ενός πολυφωνικού αφηγητή που μοιράζεται το «οδοιπορικό» του, το οποίο ξεδιπλώνεται μέσα από τις εξής ενότητες: «Εγκαταλείπω το σπίτι μου», «Η βαλίτσα μου», «Εμπρός στη φουσκωτή βάρκα», «Άνθρωποι στη βάρκα», «Στον προσφυγικό καταυλισμό», «Στο νέο μου σπίτι, στη νέα μου χώρα», «Εγκλεισμός στο σπίτι», «Τι είναι ‘σπίτι’;» και «Το σπίτι των ονείρων μου». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο προλογικό σημείωμα η κοινωνιολόγος Ραφαέλλα Πενταρά , η εν λόγω έκδοση «γεννά την ελπίδα, τις πανανθρώπινες αξίες, τον σεβασμό, την ενσυναίσθηση και την αγάπη, έμπρακτα. Γιατί σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής κι αν βρεθούμε, ας μη λησμονήσουμε πως, πριν κρίνουμε κάποιον, θα πρέπει πρώτα ‘να περπατήσουμε ένα φεγγάρι δρόμο μέσα στα δικά του παπούτσια’, να δούμε μέσα από τα δικά του μάτια».

Δείτε Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Back to top button